'Een van onze commando eenheden is met een helicopter neergestort in de jungle. Volgens de veldradio is onze eenheid het dichtsbij. We beklimmen een berg en zien de rookpluimen in de verte. Ik ren ernaar toe. De tocht neemt enkele dagen in beslag maar ik ben zo geobsedeerd door de gedachte dat er mischien nog iets te redden valt dat ik mezelf de tijd niet gun om te eten of uit te rusten. Ik kom als een van de eerste op de plaats van het ongeluk aan. Het is verschikkelijk. Het staal van de helicopter is uit elkaar gescheurd en ligt in honderden stukken verspreid. De brokstukken smeulen nog na en de motor is na twee dagen nog steeds gloeiend heet. Niemand heeft het overleefd. Overal liggen botten en stukken verbrand vlees. De ledenmaten hangen zelfs in de bomen. Eenentwintig van onze mannen in een klap dood.' Razali staart voor zich uit alsof hij het weer voor zich ziet. 

DRUGSBARONNEN.

'Het helicopter ongeluk vind plaats in het grensgebied van Thailand en Maleisië. Daar ben ik met mijn commando eenheid ingezet in de strijd tegen de drugsbaronnen. Die smokkelen de drugs van uit Thailand de grens over. Op zich is het makkelijker om de bendes op te sporen in de jungle dan in de stad. Als je over het tropische regenwoud vliegt kan je namelijk alle activiteiten goed waarnemen. Wij, als jungle guerilla's, moeten de opslagplaatsen en kampen over de grond benaderen. We richten op een zodanige manier schade aan dat de verdenking niet valt op de professionele commando's. Het moet lijken of een concurrerende bende sabotage pleegt. De drugsbendes tegen elkaar uit spelen vernietigen ze elkaar.' 

COMMUNISTISCHE GUERILLA'S

'Na Thailand word ik overgeplaatst en ingezet in de strijd tegen de communistische guerilla's op Borneo. Per opdracht ben je dertig tot honderdtwintig dagen van huis. Niemand mag dan weten waar je zit. Vaak word je er alleen op uit gestuurd. Vier maanden alleen in de jungle is te lang. Solo opdrachten bestaan meestal uit verkenners werk. Je moet de kampen van de vijand in kaart brengen en noteren wat er gebeurd. Maar het kan ook zijn dat je met drie man op pad moet. Dan is de opdracht het invallen van vijandigen nederzetting, of het uitschakelen van een figuur op een sleutelpositie. Ik word leider van een commando eenheid van dertig man. Omdat wij ons niet bezig houden met het politieke getouwtrek begrijpen we in eerste instantie niet waarom we in 1991 uit de jungle geroepen worden. Het blijkt dat de regeringen van Maleisië en Indonesië een overeenkomst hebben gesloten met de Communisten. Onze voormalige vijand krijgt nu allerlei privileges zoals geld en grond. En dat terwijl we ontzettend dichtbij een overwinning zaten. Aangezien guerilla oorlogen smerige oorlogen zijn en de meeste dingen die zijn gebeurd het daglicht niet kunnen verdragen krijgen we geen publiciteit. Geen medailles. Geen erkenning. We kunnen naar huis. Guerilla strijders zijn niet meer nodig. Onze volgende opdracht is: Ga de communisten helpen met de wederopbouw van hun land. Ik voelde me belazerd. Ik stopte en kreeg nog wel aanbiedingen, zoals pas geleden toen ik werd benaderd voor een baan als huurmoordenaar in Kenia. Maar ik wilde niet meer. Ik begon als gids, omdat ik natuurlijk een schat van kennis had over het leven- en overleven in de jungle. Daar is mijn 'Jungle Survival School' uit ontstaan. De instructeurs zijn allen oud commando's. 

OVERLEVEN IN DE JUNGLE

' Het belangrijkste om te overleven in de jungle is dat je leert om jezelf aan te passen. Het tropische regenwoud kan je vriend zijn; je kunt er eten, drinken, medicijnen en zelfs schampoo vinden. Maar het kan ook je ergste nachtmerrie zijn. Er loeren overal gevaren zoals tijgers, olifanten, pythons en cobra's. Ik moest me tijdens mijn commando opleiding laten steken door een schorpioen. Mijn onderarm zwelde op en ik voelde de koorts direct opkomen. Zwetend en duizelig van ellende werd ik de jungle ingestuurd. Met de boodschap: zoek zelf het tegengif. We willen je de eerste 48 uur niet terug zien. Ik leerde om op schuinen helligen te slapen omdat je daar het beste hoort of er mensen naderen en wilde dieren zich liever op een vlakke ondergrond begeven. Ik leerde me zo min mogelijk te wassen. Als je vies bent bijten de insecten je namelijk niet. En ik leerde mijn gehoor te ontwikkelen. In de jungle met al haar geluiden is dat je belangrijkste zintuig. Op vijandelijk grondgebied doe je er bijvoorbeeld twee uur over om je honderd meter te verplaatsen omdat je booby traps moet ontwijken en moet zorgen dat de apen en de vogels in de bomen rustig blijven. Als die schikken en kabaal gaan maken weet de vijand meteen dat je er bent. Het enige dat ik nodig heb om te overleven in de jungle is mijn parang' (een kleine machete). 

POOL EXPEDITIE

Het is maar goed dat de Dutch Survival Club een uitrusting voor Razali heeft verzorgd, want 'hoe te overleven in de kou' blijkt hij geen kaas gegeten de hebben. Met een parang alleen red je het hier niet. Het is min vier graden en het sneeuwt in de belgische Ardennen. 'Ik ben nog nooit onder de twintig graden geweest. Dit is de eerste keer dat ik sneeuw zie' roept Razali, terwijl hij onwennig de sneeuw in zijn handpalm betast. Zijn brede grijns verdwijnt echter al snel als hij een rugzak van twintig kilo krijgt omgehangen en te horen krijgt dat hij vannacht buiten slaapt. 'Het stuk landbouw plastic is om je bivak mee te bouwen', legt Jos uit. Zes instructeurs, vier bikkels van deelnemers en de kleine Maleisiër laten de bewoonde wereld vrijdagavond achter zich. Het is al donker en de vrieskou gaat door merg en been. Razali bouwt heel behendig een bivak maar als Willem de volgende morgen iedereen komt wekken zit Razali al rechtop. Van de kou. Hij loopt heen en weer, hij slaat zijn armen om zich heen en heeft ongeveer een uur nodig om op temperatuur te komen. 

DE DUTCH SURVIVAL CLUB 

Dit weekend bereiden de instructeurs van de Dutch Survival Club zich voor op een extreme survival in Wales. Na een uitleg over kaart en kompas volgt de eerste wandeling naar een open veld voor de ochtendgymnastiek. Dan splitst de groep zich in tweeën en moet het volgende verzamelpunt met behulp van een coordinaat worden gevonden. Razali heeft een hekel aan hulpmiddelen. 'Wat doe je als je kompas of je GPS kapot is?' 'Je moet om je heen kijken, sporen achterlaten, onthouden wat je ziet en je oriënteren op de zon en de schaduw.' De tocht gaat over heuvels en Razali geniet van het weidse uitzicht over de velden. 'In de jungle zit je altijd onder een bladerdak' legt hij uit. Hij stopt alles waarvan hij denkt dat het eetbaar is in zijn mond. Blaadjes, besjes,… tot een van de instructeurs hem een S.A.S.-overlevingsboekje geeft waar in staat wat je beter niet kunt eten. Hij verbaasd zich erover dat alles koud is. 'In de jungle is het heet, maar niet alles is heet. Hier is alles koud, zelfs de bomen.' Bij het verzamelpunt geeft Mike instructie over het gebied in Wales en de noodzakelijke voorbereidingen alsmede over 'search en rescue' operaties voor het geval er iemand verdwaald. Renee en Willem geven kliminstructie. 

RIVIEROVERSTEEK

Na deze praktische zaken volgt de verrassing voor Razali: een rivieroversteek. Hij wil bijna niet geloven dat hij zich in deze kou moet uitkleden. Toch moet hij eraan geloven. Het water is drie graden en komt tot aan de bovenbenen. Met verbeten gezichten en elkaar vasthoudend gaan we in groepjes van twee of drie naar de overkant. Razali raakt in paniek omdat hij zijn voeten niet meer voelt. 'Het water bijt!' roept hij verbijsterd. Op de kant staat hij nog een half uur na te springen. Na een volgende kompasloop is het tijd voor de rugzakinspectie. Iedereen moet zijn spullen uitstallen en uitleggen waarom hij ze heeft meegenomen. Razali heeft een roman bij zich. 'Ik dacht dat ik mischien tijd had om te lezen.' De mannen schateren. 

KIPPEN SLACHTEN

Het is donker als we een 25 meter hoge rotswand bereiken. 'De laatste keer dat ik het abgeseild sprongen we met een parachute vanuit een vliegtuig en landden we op het bladerdak van het tropische regenwoud. Vanuit de boomtoppen moesten we minimaal veertig meter abseilen om de grond te bereiken.' 'Wat is het probleem dan?' 'Dat was vijftien jaar geleden!'. Onhandig en mopperend op het moderne klimmateriaal komt Razali naar beneden. Voor het avondeten laat Jos zien hoe je een kip slacht. 'We doen dit niet meer in onze cursussen omdat veel mensen er moeite mee hebben, maar ik wil dat onze instructeurs in Wales weten hoe ze op een nette manier een beest kunnen slachten.' Er zijn twee manieren: of je trekt de kop er in een ruk af, of je snijdt z'n nek door'. Terwijl hij verteld voegt hij de daad bij het woord. Hij houdt de beesten stevig vast tot de stuiptrekkingen over zijn. 'Door de kip met je handen van zijn vel te ontdoen komt er een prachtige kipfilet tevoorschijn'. Vervolgens haal je de ingewanden eruiten snij je de kip in kleinere stukken'. Dan is de beurt aan de rest van de groep. Razali wil het niet doen. 'In Malaise speelden we een keer met kippen. We draaiden ze de nek om en sneden ze de keel door. Eeen week later werd voor mijn ogen door de comunisten bij een van mijn kameraden de keel doorgeneden. Ik moest er even aan denken. 

Linda Van Wijk 
Panorama Mei 1997